Brazylia (pochodzenie nazwy, kraju jest kwestionowana) została najechana przez portugalczyków, którzy przybyli tam w kwietniu 1500, pod dowództwem Pedro Álvares Cabral. Portugalczycy napotkali indiańskie plemiona, z których większość posługiwała się językami z grupy Tupi-Guarani i walczyli między sobą.
Kolonizacja faktycznie rozpoczęła się w 1534, kiedy Dom Joao III podzielił kraj na dwanaście dystryktów, układ ten okazał się trudny. W 1549 król ogłosił się gubernatorem generalnym całej kolonii. Język portugalski stał się językiem niektórych rodzimych plemion, podczas gdy inne zostały zniewolone lub zgładzone w trakcie długotrwałych wojen lub chorób europejskich, na które tubylcy nie byli uodpornieni. W połowie XVI wieku Brazylia, stała się największym eksporterem cukru. Portugalia zaczęła sprowadzać niewolników, aby sprostać rosnącym popytem międzynarodowym.

Wojny przeciwko Francji, pozwoliły Portugalii rozszerzyć swoje terytorium na południowy wschód – do  Rio de Janeiro w 1567 oraz na północny zachód do Sao Luís w 1615 roku. Portugalczycy wysłali wojskowe wyprawy do lasów deszczowych Amazonii i przejęli brytyjskie i holenderskie twierdze. W 1680 dotarli daleko na południe i założył Sacramento na brzegu Rio de la Plata, w regionie Gazy Wschodniej (dzisiejszy Urugwaj).

Pod koniec XVII wieku, eksport cukru zaczął spadać, ale odkrycie złota przez badaczy w regionie, które później zostało nazwane Minas Gerais (około 1693), w następnych dziesięcioleciach groziło upadkiem kolonii. Z całej Brazylii, a także z Portugalii, tysiące imigrantów przybywało do kopalni.

Hiszpanie próbowali powstrzymać portugalską ekspansję na obszar, który należał do nich, zgodnie z Traktatem z Tordesillas (1494), i udało się podbić tereny Wschodniej Gazy w 1777 roku. Stało się  to jednak na próżno - Traktat z San Ildefonso, podpisany w tym samym roku, zatwierdził portugalską suwerenność wszystkich regionów tworząc w ten sposób większość obecnych granic Brazylii.

W 1808 roku, portugalska rodzina królewska, uciekająca przed wojskami cesarza Francuzów Napoleona I, osiedliła się w mieście Rio de Janeiro, tym samym miasto stało się siedzibą całego Imperium Portugalii. W 1821 sytuacja w Europie, ustabilizowała się na tyle, że Dom Joao mógł wrócić do Lizbony, zostawiając swojego syna Dom Pedra I, jako zarządzającego Brazylią. Kiedy król próbował w następnym roku, powrócić do Brazylii, która posiadała podrzędny status kolonii, Dom Pedro wyjął swój miecz i ogłosił niezależność kraju od Portugalii (i jego niezależność od ojca).

W 19 wieku, kawa zajęła miejsce cukru, stając się najważniejszym produktem eksportowym w Brazylii. Boom w produkcji kawy przyniósł falę prawie miliona europejskich imigrantów, głównie Włochów, a także doprowadził do powstania Republiki Brazylii. W 1889 roku, wielu bogatych magnatów kawy poparło wojskowy zamach stanu, cesarz uciekł, a Brazylia stała się republiką. Plantatorzy kawy praktycznie zarządzali państwem i rządem przez najbliższe trzydzieści lat, aż do zmniejszenia popytu światowego na kawę oraz kryzys. Przez następne pół wieku Brazylia zmagała się z brakiem stabilności rządu, przewrotami wojskowymi i problemami słabo rozwiniętej gospodarki. W 1989 r., cała Brazylia cieszyła się pierwszymi demokratycznymi wyborami od prawie trzech dekad. Niestety, brazylijczycy popełnił błąd  wybierając Fernanda Collor de Mello. Korupcja Mello nie pomogła gospodarce, ale jego pokojowe usunięcie z urzędu zaznaczyły, że struktury polityczne i rządowe są stabilne.